Onrealistische verwachtingen

‘Als ik sterker wordt dan dat stemmetje in mijn hoofd, dan heb ik al heel wat bereikt’… Als ik mijn therapeute moet geloven. En dat doe ik. Mijn beeld van herstel? Dat was onrealistisch. Als zwart/wit-denker is dat soms best moeilijk voor mij om te verkroppen, maar nu we het er afgelopen dinsdag tijdens therapie over gehad hebben, lijkt het mij een heel goed én reëel doel. 

Recovery

Afgelopen dinsdagochtend ben ik weer naar therapie geweest. We hebben het gehad over hoe het de laatste tijd ging en hoe teleurgesteld ik daarin was. Zoals jullie in mijn vorige blogs hebben kunnen lezen, gaat het een beetje met pieken en dalen.

Mijn therapeute vroeg mij wanneer ik het een goed moment zou vinden om te stoppen met therapie. Daarop antwoordde ik: ‘Wanneer dat stemmetje volledig weg is uit mijn hoofd en ik kan doen en laten wat ik wil zonder ergens over na te hoeven denken’. Dus eigenlijk wil ik van deze jarenlange situatie waarin het stapje bij stapje beter gaat (van niets) naar eigenlijk alles: volledig herstel zonder ook maar ergens nog last van te hebben. Toen kwam ze met een verhaal, over een goede vriendin van haar die ook een eetstoornis heeft gehad. Ze vertelde hoe die vriendin hiervan was genezen, en hoe ze daar nu nog mee omging, want soms hadden ze het er samen over. Die vriendin is dus hersteld, maar wat blijkt: het stemmetje in haar hoofd is niet weggegaan na het herstel. Dat stemmetje is er nog steeds, maar wat ze niet doet, is er naar handelen! En mijn therapeute zei, dat als ik dat punt ook bereik, dat ik al erg tevreden mag zijn.

Mijn beeld van genezen was volgens haar onrealistisch. Het pad dat je in je hoofd al jarenlang bewandeld hebt, zit er helemaal ingesleten. Als ik bijvoorbeeld denk aan pizza, roept dat direct allemaal dingen bij mij op. Pizza is eng, ik wordt er dik van, enzovoorts. Maar als ik nu leer een ander pad te gaan bewandelen, kan het oude pad overwoekerd raken. En dat klonk eigenlijk best logisch. Als ik nou ga proberen, om weer even terug te komen op dat voorbeeld van pizza, een pizza te eten en kijken wat het met me doet (hoe realistisch mijn gedachten over pizza zijn) en stel: het doet niks met me. Dan kan ik vaker dit pad gaan bewandelen en raakt het oude pad wat ik altijd in zicht had, meer naar de achtergrond. Het nieuwe pad bestaat dan uit: van een keer pizza op z’n tijd wordt je niet dik, pizza is lekker, ik eet de pizza op en de pizza eet mij niet op, enzovoorts. En hoe vaker ik dat doe, hoe meer die oude gedachten over pizza naar de achtergrond verdwijnen. En zo kan dat nog met een heleboel voorbeelden meer. Zo moet ik ook aan de slag met genuanceerd denken en mijn zelfbeeld. De manier waarop ik altijd over mijzelf heb gedacht, zal niet zomaar weggaan. Maar door anders over mezelf te gaan denken en dat te herhalen, kan mijn negatieve zelfbeeld wel verbeteren.

Snappen jullie het nog?

Even een ander voorbeeld. Iemand die jarenlang heeft gerookt en gestopt is, kan er op dezelfde manier last van hebben. Tijdens een feestje kan iemand waarschijnlijk gemakkelijk in de verleiding raken, omdat er meer mensen zijn die roken, er wellicht drank op tafel staat en de gelegenheid er toe is. De gedachte: ‘Zal ik er eentje nemen? Eentje maar…’, zal vast wel eens de kop opsteken. Dat is dan dat stemmetje. Tussen denken en doen zit echter een verschil. Als iemand dan toch niet dat ene sigaretje opsteekt, betekent dat dat die persoon door de jaren heen sterker is geworden dan de verslaving. En die kant wil ik ook op met mijn Boulimia!

Advertenties

3 gedachtes over “Onrealistische verwachtingen

  1. Tof dat je je verwachtingen wat bij kunt/wilt schaven. Al denk ik – stiekem – dat er wel een punt komt waarop de eetstoornis zo ver naar de achtergrond verdwijnt dat “de stem” er ook niet meer is. Helaas zijn we erfelijk belast met een gen dat het alsnog mogelijk maakt de boel te activeren. Dát kunnen we niet wegpoetsen.

    Like

    • Ja toch! Vind ik zelf ook eigenlijk wel tof. En ik ben het wel met je eens, dat zal natuurlijk per persoon verschillend zijn. Ik weet bijvoorbeeld ook niet hoe lang geleden het is dat haar vriendin er mee worstelde. Dat zal ook van invloed zijn, denk ik, in hoeverre die stem nog aanwezig is. In de genen ga ik me maar niet verder verdiepen, haha. Om het nog wat ingewikkelder te maken.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s