Junkie

Verslaafd. Dat is hoe ik me soms echt voel. Op bepaalde momenten voel me ik zo afhankelijk van een eetbui, dat ik het gewoon niet los kan laten. Net als vanavond, dan is de drang naar eten zó sterk, dat ik gewoon ‘die’ eetbui ‘moet’ houden. 

The devil

Hoe dat dan gaat?

Nou… Zoals je misschien wel weet gaat een eetstoornis helemaal niet over eten, maar over het heel andere dingen. Waar ik nu eigenlijk mee bezig ben, is het onderdrukken van gevoelens. Gevoelens van blijheid, onzekerheid, boosheid, alles.

Wat ik dan doe?

Als ik echte eetbuidrang heb, dan verloopt zo’n bui bij mij vaak op dezelfde manier. Vaak begin in thuis met alles te eten wat in mijn ogen ‘niet gezond’ is. Vaak haal ik al niets of weinig daarvan in huis, omdat ik weet dat ik het anders op gaat aan een eetbui. Vanavond ging dan bijvoorbeeld het hele doosje Sultana Yofruit eraan. Daarnaast had ik nog een reep extra pure chocolade in de koelkast liggen en ik had nog 3 mini cornetto’s in de vriezer. Allemaal op.

Vervolgens is er de drang naar meer. Bij mij is het altijd drang naar zoet eigenlijk, alhoewel ik in een eetbui ook wel chips eet bijvoorbeeld. Ik heb echter, ik zou bijna zeggen ‘helaas’, nooit eetbuien met groenten of brood bijvoorbeeld. Waar ik dat jammer vind? Omdat daar nog goede voedingsstoffen in zitten. In snoep natuurlijk niet.

Ik ga vaak, als ik thuis alles op heb, naar de Albert Heijn. Ik weet de openingstijden van alle dagen en verschillende Albert Heijn’s bij mij in de buurt uit mijn hoofd. Daar haal ik alles wat ik tijdens ‘die eetbui’ wil hebben. Ik haal vaak meer dan dat ik eigenlijk op kan, zodat ik niet nog voor een tweede keer de deur uit hoef om eetbuivoedsel te gaan halen. Dat is me te veel moeite (belachelijk eigenlijk, maar goed…).

Onderweg naar huis begin ik al met eten. Ik schaam me er niet meer voor om in het openbaar te eten, of in het bijzijn van anderen. Ik heb serieus eetbuien bij mijn ex-vriend gehad als ik naast hem op de bank zat. En ook wel eens in het bijzijn van mijn zusje, al vind en vond ik dat wel altijd heel erg. Maar dat is de drang, dat is de verslaving. Op een gegeven moment kan je het gewoon niet meer verborgen houden en kom je op een punt dat het je echt allemaal niets meer uitmaakt.

Bij thuiskomst heb ik vaak een deel al op. De rest eet ik vaak op als ik op de bank zit. Met een fles cola light ernaast, en soms, als de drang naar zoet echt heel erg groot is, drink ik zo een anderhalf liter pak Dubbelfris er bij op, omdat het ‘dan toch al niet meer uitmaakt’.

Na de tijd zit ik vol, voel ik me vaak misselijk, voel ik me natuurlijk ontzettend schuldig en wil ik eigenlijk direct alles gaan compenseren. In ieder geval de drie dagen daarna moet ik ook zo veel mogelijk gaan compenseren door veel te bewegen en weinig te eten. Daarna heb ik voor mijn gevoel weer ‘schoon schip’ gemaakt en kan ik weer een ‘normaal’ eetpatroon gaan oppakken.

Dit is nu al de derde eetbui vandaag en de derde dag dat dit is gebeurd. Ik heb op moment even geen rust en regelmaat in mijn leven, en dit is de enige manier waarop het lijkt dat ik dat vinden kan. Omdat ik dan even niets voel, even niet hoef te denken, me even nergens druk om hoef te maken.

De quote aan het begin van deze blog vind ik erg toepasselijk. Zo herkenbaar, keer op keer…

Advertenties

Een gedachte over “Junkie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s