Eetbui, bedankt!

Veel verhalen, teksten, quotes, gedichten en levensverhalen die voor mij herkenbaar zijn, sla ik op in mijn ‘eetstoornismapje’ op mijn laptop. Zo ook deze, geschreven door een ervaringsdeskundige therapeute die in het verleden kampte met Boulimia Nervosa en haar verhaal met de buitenwereld heeft willen delen. Ook iemand met een andere eetstoornis dan Boulimia zal vast begrijpen wat er in haar hoofd omging, tijdens het smeren van die twee boterhammen…

Eetbui, bedankt!

”Ik eet gewoon twee broodjes en dan is het klaar. Hmm.. Beschuiten. Ok, ik wéét dat ik eigenlijk drie boterhammen mag, dus als ik één beschuitje neem met veilig beleg, dan zit ik nog in een veilige zone en kan ik toch nog wat eten. Ah nee, ik doe wel met hagelslag hoor, als het dan nu toch mag, wil ik ook met hagelslag. Zal ik het toch terugleggen? Twee broodjes is eigenlijk meer dan genoeg, en vanavond is er ook nog dat feestje. Shit, nee, ik heb het nu al gezien. Als ik het nu niet neem, blijft het de hele middag in mijn hoofd zeuren, dan kan ik beter nu gewoon nemen en dan is het klaar. Ga ik daarna nog wel even een rondje fietsen.

Ik pak een beschuit, strooi de hagelslag erop, neem een hap en voel de knop omgaan. De hagelslag voelt te goed, proeft te lekker en ik wil meer. Ik strooi er een extra dikke laag op en weet dan dat het gebeurd is: de eetbui zal er komen. Ik mag geen hagelslag van mezelf en hoewel ik mezelf toefluister dat het heus wél mag –net als iedereen-, blijf ik trouw aan mijn regel: geen hagelslag in mijn basiseetpatroon en dus moet het eruit. En als ik dan toch ga braken, kan ik net zo goed van de gelegenheid gebruik maken door nu nog wat chips, ijs, koekjes, een restje nasi en een dubbele boterham met chocolade & pindakaas naar binnen te schuiven.

Ik mag niks en wil alles. En dus ‘helpt’ de eetbui me om hagelslag te mógen, net zolang totdat ik dat weer vanuit mezelf mag. Mijn eetbuien laten precies zien wat er mis is met mij: ik mag te weinig, gun mezelf vrijwel niets..

Rond een uur of drie ben ik klaar met mijn eetbui-braak-ronde. Dan herinner ik me Het Feestje van die avond. Van nature ben ik niet dol op vreemde mensen en grote groepen. Verjaardagsfeestjes met veel onbekenden zijn niet aan mij besteed, en jaren later leer ik dat dat ook niet hoéft. In deze eetstoornisperiode vind ik mezelf echter vooral zwak, minderwaardig en anders dan de rest en eis ik van mezelf om zo ‘normaal mogelijk’ te doen. Ik moet dus ook gewoon naar het feestje. Afbellen vanuit ‘geen zin, niet zo mijn ding’ is geen optie, het is immers ‘niet normaal’ om feestjes niet leuk te vinden. Afbellen vanuit ‘ik ben ziek, voel me niet goed’ mag wel, en dus ‘helpt’ de eetstoornis me nu ook weer: ik krijg om half 5 een eetbui, braak deze uit en voel me vervolgens lichamelijk zo beroerd dat ik afbel. Ik hoef niet naar haar feestje, eetbui, bedankt!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s