Doordenderen

Vandaag weer een een stukje over mijn persoonlijke leven… Ik ben vandaag vrij en ik heb dus alle tijd om even lekker van me af te schrijven. Het is ook gewoon nodig, m’n leven lijkt wel net een rollercoaster op moment. Ik sta bijna niet stil en heb weinig tijd voor mezelf of om even te rusten. What’s going on?

Personal

Eigenlijk, ja eigenlijk denk ik dat ik lichtelijk (of misschien wel iets meer dan dat) overspannen ben. En dat is niet de eerste keer. Ik voel me niet depressief, want de symptomen komen ook daar aardig mee overeen, maar ik voel mezelf zo ontzettend gespannen. Ik kan er niet mee omgaan en het lukt me ook niet om iets aan de situatie te veranderen. Ik ben moe, heb de laatste tijd vaak last van hoofdpijn. Het ergste vind ik nog wel dat ik eigenlijk niet meer wil werken en niet meer wil sporten. Ik kan het voor m’n gevoel gewoon niet meer aan, alles voelt als teveel, maar ik dender gewoon door. Ik kan niet zomaar stoppen.

Gister nog heb ik meegedaan aan een mountainbiketocht waar ik me al voor had ingeschreven. Ik had echt af willen zeggen, omdat ik dacht dat ik het in deze lichamelijke en geestelijke conditie niet aan zou kunnen, maar toch heb ik de hele tocht van ruim 50 kilometer met de kopploeg meegereden. En weet je hoe ik serieus denk dat dat komt? Omdat ik die avond daarvoor een eetbui heb gehad, wel een grote, maar niet een heel extreme. En honestly, dat geeft zoveel energie dat ik het er ook makkelijk weer uit kon fietsen. Zelf was ik bang dat het me extreme vermoeidheid op zou leggen, maar dat viel dus heel erg mee. Ik kon het toch nog makkelijk volhouden.

Morgenochtend zie ik mijn therapeute weer. Ik heb al aangegeven dat hoe het nu gaat, het niet verder kan en vorige week hebben ze weer een teamoverleg gehad waarbij ik ook aan bod kwam. Ik ben benieuwd wat er uit het gesprek naar voren is gekomen, welk advies. Iedereen kent me daar nu zo’n beetje, dus ik heb er wel vertrouwen in dat zij weten wat goed voor mij is. Toch zou ik ook graag willen proberen te zeggen wat ik denk, te benoemen wat ik denk dat goed voor me is.

Zoals ik er nu in sta denk ik: weg van huis. Maar ik weet niet of dat een optie is. Laat mij maar ergens korte opname doen. Ik weet waar ik voor kom en aan welke doelen ik wil werken, maar ik weet ook dat mijn therapeute bang is dat ik er nog zieker vandaan kom, dat ik me misschien laat beïnvloeden door anderen die ook in de kliniek zitten.
Als ik deeltijd ga doen, of als dat hun voorstel is, dan ben ik bang dat ik nog steeds alle ballen thuis hoog moet houden. Dan heb ik nog steeds veel prikkels in mijn omgeving, zoals mijn werk, familie, vriendinnen, de sport en therapie waar ik allemaal aan deel ‘moet’ nemen. Ik weet niet of ik dat trek.

Het liefst zou ik ook niet willen overstappen naar een andere hulpverlener. Ik heb zo’n goede band met mijn therapeute, dat ik liever ergens ter overbrugging een behandeling zou willen volgen dan dat ik helemaal wel ga bij de hulpinstantie waar ik nu zit.

Toen ik vrijdag met mijn vriendin naar de theatervoorstelling Stillen was geweest, hadden we nog geluisterd naar het levensverhaal van één van de therapeuten van Human Concern. Op een gegeven moment had ze het erover – en dat is eigenlijk precies de situatie waarin ik nu verkeer – dat ze was afgestudeerd, een baan kon krijgen wat bij haar opleiding paste (bij mij idem dito, maar ik sla die baan denk ik toch af), iedereen altijd dacht: ”Die meid, die heeft het goed voor elkaar.”, maar dat zij gewoon totaal niet lekker in haar vel zat. En zij heeft toen ook voor een opname gekozen. Omdat ze met het leven dat ze toen leidde, ook niet verder kon.

Tot slot ga ik vanaf vandaag écht weer proberen eetbuivrij te blijven en overdag voldoende te eten. Ik ben de laatste paar weken enorm aangekomen en ik ga me straks dan ook wegen en ontzettend hard mijn best doen om er weer goede dagen van te maken. Die mogen van mij wel weer een keer overheersen!

Advertenties

Een gedachte over “Doordenderen

  1. Ik begrijp je – op het moment dat werd aangenomen voor mijn Master aan het Conservatorium moest ik worden opgenomen. Ik was zo boos op mijn therapeuten! Nu kijk ik er anders tegen aan – mijn opname gaf me de ruimte erachter te komen wie ik was en te ontdekken wat ik zelf wilde. Take Care!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s