Kliniek of aan het werk?

Waar is de tijd gebleven… Ik zie gewoon dat het alweer een maand geleden is dat ik voor het laatst heb geblogd. Niet gek, aangezien ik alle ballen hoog wil houden. Ik werk minimaal 40 uur per week (soms loopt het een beetje de spuigaten uit), ik zie mijn vriendinnen heel vaak en ik sport tussendoor ook nog. Een avondje rust of een beetje tijd voor mezelf zit er vrijwel niet in. Op moment zit ik een beetje in een lastige situatie…

Kliniek of aan het werk?

Afgelopen woensdag heb ik met mijn therapeute geëvalueerd over de ambulante behandeling die ik nu al anderhalf jaar bij haar volg. Daaruit konden we concluderen dat er van het begin af aan eigenlijk niet heel veel is veranderd. Om het maar even kort te houden: haar voorstel was om een behandeling te gaan volgen in een psychiatrische kliniek. Naast een eetstoornis heb ik namelijk ook last van persoonlijkheidsproblematiek. Vandaar de keuze voor een psychiatrische kliniek. Mijn therapeute denkt namelijk dat de eetbuien een onderdeel zijn geworden van een groter, hardnekkiger geheel. En ik kan haar geen ongelijk geven. Ik ben nog steeds wel eetgestoord bezig, maar dat is niet meer het grootste probleem. Het is veranderd, door de jaren heen ‘anders’ geworden.

Ik zit nu met de volgende kwestie: gisteren heb ik een fulltime baan aangeboden gekregen bij mijn huidige werkgever. Op moment werk ik bij drie bedrijven waar ik m’n uurtjes maak, maar die kan ik straks gaan terugbrengen naar twee. Één fulltime baan, en één bijbaan ‘voor de lol’. De ander van 20 uur zeg ik dan op.

Wat moet ik doen? Die fulltime baan bij m’n huidige werkgever is echt een enorme kans, omdat ik net ben afgestudeerd en me binnen twee maanden al helemaal bewezen heb. Het was tegen hun principes in dat ze mij een fulltime baan aan gingen bieden, maar ze konden niet anders omdat ze anders bang waren dat ik weg zou gaan. Zo graag willen ze me dus houden!

Anderszijds denk ik… En mijn gezondheid dan? Moet ik dat gaan uitstellen tot aan het einde van dit jaar? Dat als het dan nog steeds niet goed gaat ik wel een klinische behandeling ga volgen, en in de tussentijd maar ambulant moet blijven of misschien deeltijd moet gaan?
Of komt er nooit een goed moment? En kan ik beter maar direct klinisch gaan?
Of moet ik die behandeling gewoon helemaal laten voor wat het is, en me vol op mijn baan gaan storten? Ik vind het zo lastig!
Mijn collega’s feliciteren me al met mijn fulltime aanstelling, dus ik denk echt: misschien moet ik de schijn maar gewoon ophouden tot aan het einde van het jaar. Dan heb ik tenminste één jaar werkervaring in de functie waarin ik me ook verder wil ontwikkelen en moet ik het gewoon nog maar even zien vol te houden met mijn problemen zoals het nu gaat. Of moet ik toch voor de behandeling gaan en mijn baan riskeren? Ik weet namelijk niet of ik die in dit geval dan nog wel kan behouden. Nog niet over het stigma dat heerst in de maatschappij gesproken…

Help! Kun jij me advies geven?

Advertenties

4 gedachtes over “Kliniek of aan het werk?

  1. Pff lastig zeg. Aan de ene kant is het zo’n kans, maar aan de andere kant is je gezondheid misschien belangrijker. Zou er geen tussenoplossing mogelijk zijn? Dat je bijvoorbeeld eerst aan jezelf werkt en dan die baan aanneemt?

    De keuze zul je toch echt zelf moeten maken, hoe moeilijk ook. Blijf je hart volgen

    Like

    • Bedankt voor je reactie Carlijn! Mijn hart zegt therapie, maar m’n gevoel kan het niet verdragen dat ik straks de baan van m’n leven laat schieten. Misschien kan ik de baan daarna wel aannemen, maar die behandeling zou betekenen dat ik 3 tot 12 maanden uit de running ben. Ik denk niet dat ze zo lang kunnen wachten, en dat zou ik ook logisch vinden. Ze gaan dan ongetwijfeld op zoek naar een ander. (Het betreft ook een functie die maar voor één persoon in te vullen is).

      Like

  2. Lastig. Ik heb ooit mijn toelating voor een Master om precies diezelfde reden moeten laten schieten. Ik was er kapot van. Maar – nu achteraf ben ik dankbaar voor het feit dat ik met een nieuwe blik mijn toekomst in mag delen. Ik kan je niet zeggen wat je moet doen. Maar – wilde deze ervaring tóch even met je delen.

    Like

    • Dankjewel Yvonne! Ik ben blij dat je deze informatie met me wil delen. Eerst vond ik dat ik de behandeling gewoon moest doen, maar nu heb ik toch een ander – in mijn ogen beter – plan. Alleen wisselt dat ook steeds. Ik kan gewoon niet kiezen. Mijn hart zegt behandeling, mijn gevoel zegt nog even wachten. Moeilijk.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s