Geruststellend bericht

Afgelopen maandagavond had ik weer een gesprek met mijn therapeute, de ‘koopavond’ binnen deze zorginstelling. (Ik vind het zo vreemd dat hun ook één avond in de week ‘los’ zijn). Na een maand niet meer op gesprek te zijn geweest – maar wel telefonisch- en mailcontact te hebben gehad – voelde het als de hoogste tijd. Het laatste gesprek ging over de opname van een jaar. Een JAAR! En in de tussentijd heb ik daar heel goed over nagedacht.

war in my mind

Om maar direct met de deur in huis te vallen: ik ga nu de opname nog niet aan. Dat zou namelijk betekenen dat ik een jaar intern moet en ik heb er toch voor gekozen om eerst wat werkervaring op te doen, zodat – als ik alsnog de opname ga doen – na de tijd meer kans heb op een baan. Ik ben immers pas deze zomer afgestudeerd en heb net een fulltime baan aangeboden gekregen. Een fulltime DROOMbaan, voor mij.

Mijn therapeute vroeg hoe ik het voor mij zag, als ik straks geen gesprekken meer zal hebben daar (we werken namelijk naar een einde toe). Ik zei dat ik bang was, en ook verdrietig. Bang, omdat ik niet weet of ik het alleen wel ga redden, bang om weer in een crisisachtige situatie terecht te komen en bang dat ik er weer alleen voor sta. Verdrietig, omdat ik in dat anderhalve jaar dat ik bij haar in behandeling was, heel veel geleerd heb, maar er van baal dat het me niet gelukt is om van mijn problemen af te komen. Bovendien voelt het alsof ik haar ook kwijt ga raken. Ik heb me zo op mijn gemak gevoeld bij haar, me zo open en bloot durven stellen, iets wat ik eigenlijk nooit doe. Bij haar is het gelukt, en ze vond dat ook iets goed, iets knaps, iets dat ik moest meenemen. Dat het dus toch mogelijk is om me open te stellen naar andere mensen toe.

Het meest geruststellende aan dit gesprek vond ik nog wel dat ze zei: ”Maar als je hier weg gaat, betekent dat niet ineens dat al het contact verbroken is. Je mag me gewoon mailen of bellen als dat nodig is, dat gaat niet weg.”

Wauw!

Maandag én vanavond heb ik moeten huilen, omdat ik weet dat het einde in zicht is. Ik heb nog vijf afspraken met haar gemaakt, onder andere om te werken aan een terugvalpreventie plan en om te kijken hoe ik aan het einde van dit jaar een keuze ga maken. Tot die tijd wil ik mezelf namelijk nog de mogelijkheid geven om het op eigen kracht te doen, maar als er niets veranderd of verbeterd aan mijn huidige situatie, wil ik me alsnog een jaar laten opnemen.

Het wordt niet makkelijk, het is super zwaar en dat zal het voorlopig ook nog blijven, maar diep, heel diep in mijn hart hoop ik dat ik ooit nog eens vol overgave kan kiezen voor mijn eigen gezondheid. Dat ik me niet laat tegenhouden door werk, of andere ook belangrijke dingen in mijn leven. Mijn therapeute zei nog: wat je ook kiest, je offert er in beide gevallen iets belangrijks voor op. Nu kies ik voor mijn werk, en neem ik genoegen met een slechte geestelijke gezondheid. En als ik zou kiezen voor de opname, dan verlies ik mijn droombaan. Enfin, de toekomst ligt nog open. Het is nooit te laat, ik heb altijd nog de keuze om te doen wat ik écht wil. En tot die tijd ga ik nog even heel hard aan mijn cv werken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s