The Final Countdown

Nog een paar weken, nog een paar weken… Dan hoor ik welke behandeling ze voor mij in gedachten hebben. Ik vind het mega spannend. Inmiddels ben ik bij m’n vorige therapeute weg.

The Final Countdown

Ergens tussen halverwege en eind juni heb ik mijn laatste gesprek gehad bij mijn vorige psycholoog. Ik heb er al een tijdje naar toe kunnen werken, dus toen het eenmaal zo ver was, was het ook oké. Ik had er vrede mee gesloten. Een keuze had ik toch niet. Gelukkig heb ik nog een soort van aandenken: ze heeft een kaart voor me geschreven. En dat had ik natuurlijk ook voor haar, en ik had er nog een klein cadeautje bij gekocht: een zilveren sieraad mét betekenis.

Vanmorgen was ik naar de sportschool. Ik ben echt net een half uurtje terug, maar ik kón niet meer. Ik nam deel in een les en heb die na 20 minuten ongeveer afgebroken. Mijn lichaam stribbelt tegen en al wil ik het niet zien of voelen, ik was op. Heb me verontschuldigd en ben naar huis gefietst. Natuurlijk baal ik hier verschrikkelijk van.

De afgelopen maanden ben ik weer flink aangekomen, wel 12 kilo in totaal. Ik baal hier vreselijk van, maar ik weet dat het vroeg of laat ook wel weer de andere kant op slaat, alleen m’n lichaam lijkt steeds slechter tegen die schommelingen te kunnen. Ik heb sinds een paar maanden echt moeite met sporten terwijl het daarvoor nooit een probleem was. Mijn hoofd zit ook overvol en er staan zulke spannende dingen te gebeuren…

Mijn psycholoog had me tijdens de behandeling nog doorverwezen naar een andere zorgverlener. Daar heeft ze mij aangemeld en daar ben ik een intakeprocedure ingegaan voor een intensievere behandeling. De kliniek, welteverstaan. Begin augustus hoor ik of ik daar terecht kan, of dat het een ander advies wordt. Tussen neus en lippen door vertelde de persoon met wie ik daar de intakegesprekken had dat het waarschijnlijk de dagbehandeling of kliniek wordt. Beide keren intensief dus. Gisteravond heb ik nog mijn motivatiebrief geschreven, want het is een vrijwillige opname. Echter, zo voelt dat niet.

Ik zit echt met honderd-en-één dillema’s en de eerste dient zich morgen aan: ik ga één van mijn bazen vertellen over dit hele gebeuren. Op mijn werk heb ik daar namelijk nooit iets over losgelaten: ik functioneer verder prima. En it scares the hell out of me! We hebben buiten werk en buiten werktijd afgesproken. Ik heb me alvast voorbereid, op papier gezet wat ik wil zeggen. Dat print ik uit en neem ik mee, want ik zie het zo gebeuren dat ik een black-out krijg of niet meer uit mijn woorden kom. Als dit maar goed gaat…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s