It’s a disease, not a decision

Mensen die werken in de GGZ… ik vraag mezelf regelmatig af wie van mijn therapeuten zelf wel eens te maken gehad zou kunnen hebben met psychische klachten, of zelfs nog wel heeft. Zo loopt hier een stagiaire rond met dikke zwart omlijnde ogen en donker geverfd haar. Automatisch vraag ik me af wat ze weg wil maken, of wat ze wil verbergen. Ik vind het niet gek, laat ik dat voor op stellen. We zijn allemaal mens en maken allemaal dingen mee, maar toch ben ik er wel nieuwsgierig naar.

GGZ

Dit artikel gaat over een psychiater in de kinder- en jeugd psychiatrie die open is over zijn (vroegere) problematiek. En daar heb ik echt respect voor!

Lees het artikel hier: ‘Ik heb zelf ook een bril.’

Wat vind jij? Kan een hulpverlener beter zijn of haar mond dichthouden, of is een hulpverlener die er open over is juist een steun voor jou?

Advertenties

Een gedachte over “It’s a disease, not a decision

  1. Ik denk dat het een kwestie van aftasten is. Als ik net nieuw, met veel angst en stress eindelijk bij een hulpverlener over de drempel stap hoef ik persoonlijk niet meteen te horen waarmee hij/zij gediagnosticeerd is. Maar ik denk dat gaandeweg benoemen zeer zeker van belang kan zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s